There are certain tangible dimensions of Intangible Cultural Heritage, taking into account concerning heritage protection and safeguarding. New instruments are often prepared, after the exchange of knowledge and experience that
takes place therein (e.g., Declaration concerning the Intentional Destruction of Cultural Heritage,
UNESCO 2003). More specifically, the UNESCO 2003 Convention for the Safeguarding of Intangible Heritage has offered a vitally important management tool.
Measures aiming at preventing risks that ICH and its tangible products face can be built around two main pivots: i. enhancement of the value of traditions and social practices that foster sustainable management of natural resources, and ii. systematic documentation of oral traditions and the expressions of ICH in general.
Although ICH is in danger in armed conflict situations and in emergencies in general, we firmly believe that there is also a great potential in overcoming the direst results of a conflict or an emergency through ICH. Around elements of ICH, community identities and sense of belonging are been formed and constantly renewed. This is the strength of ICH. Enhancing the value of ICH in peaceful times and stressing its inherent and invaluable potential for conflict and emergency prevention, and reconciliation afterwards, is vitally important.
that all monuments -movable and immovable alike- are products of intangible craftsmanship and know-how: masonry, vernacular architecture, stone-carving, wood-carving; ceramic arts and metallurgy; wooden shipbuilding; weaving; various forms of knowledge in land cultivation and animal husbandry; knowledge and practices concerning nature and the universe in general as they shape the cultural landscapes people inhabit.
Risk for Intangible Cultural Heritage arises when the trans-generational chain of knowledge transmission is torn asunder. Transmission of ICH may be endangered when traditional knowledge is abandoned in favor of new technology and methods, or the bearers of ICH are displaced (often violently) due to armed conflict or climate change, or even because of large-scale human
intervention in the natural environment (e.g., construction of great dams that may inundate villages and cultivation areas).
The existing Conventions for the protection of cultural heritage offer invaluable tools that may help us avert the risks for tangible and intangible heritage. International Organizations, such as UNESCO, foster dialogue among states and communities that enhances the good practices
Concerns regarding the impact of social media and digital platforms on children and youth’s interest in their living heritage have been a recurrent topic in capacity-building workshops for the UNESCO 2003 Convention for the Safeguarding of the Intangible Cultural Heritage. While UNESCO’s Living Heritage Entity and other organizations and stakeholders dedicated to safeguarding intangible cultural heritage acknowledge this threat, efforts to mitigate it concentrate primarily on leveraging the opportunities offered by digitalization to integrate living heritage into programmes aimed at enriching young people’s engagement with living heritage (such as education or awareness-raising programmes). Insufficient attention is given to the more harmful ways in which children and youth utilize digital platforms within their family, homes, community or other ‘micro-environments’, in ways that detract from the intergenerational transmission of living heritage. This paper emphasizes the necessity of examining and understanding how social media use and digital platforms impact children and youth within these more intimate environments in which they grow up, and of defining ways to mitigate negative impacts. Drawing from the author’s observations during capacity-building workshops across the Asia-Pacific region over the past decade, this paper raises questions and proposes strategies for addressing the problematic use of social media and digital platforms by the younger generations, drawing on tools provided by the 2003 Convention. It also hopes to contribute to understanding of the wider socio-cultural spheres of the Anthropocene, with its focus on contemporary technology and media, and how they are shaping the living heritage of future generations.
Στο παρόν σύγγραμμα χαρτογραφούνται οι πολλαπλές σχέσεις μεταξύ των χώρων πολιτισμού —με έμφαση στα μουσεία— και της ψηφιακότητας, με εστίαση στα νέα μέσα, στις εφαρμογές και στα εργαλεία που αξιοποιούνται στον πολιτιστικό τομέα. Παράλληλα, εξετάζεται η έννοια του πολιτισμού ως απαραίτητου κοινωνικού αγαθού και αναδεικνύεται ο ρόλος του στην κοινωνία. Στο πλαίσιο αυτό, προσεγγίζονται συναφή πεδία όπως η ψηφιακή μουσειολογία, η οποία αφορά την αξιοποίηση ψηφιακών τεχνολογιών στα μουσεία. Παρουσιάζονται επίσης μελέτες περίπτωσης και καλές πρακτικές που συμβάλλουν στην ανάδειξη, προστασία, τεκμηρίωση και —κυρίως— στην προσβασιμότητα των πολιτιστικών θησαυρών, με τρόπο συμπεριληπτικό, ουσιαστικό και ελκυστικό. Κοινό χαρακτηριστικό όλων των σχετικών ερευνητικών πεδίων, μεθοδολογιών και πρακτικών που εξετάζονται είναι η διεπιστημονικότητα. Η ανάπτυξη εφαρμογών αιχμής στον πολιτιστικό τομέα απαιτεί τη συνεργασία επιστημόνων από διάφορους κλάδους: μουσειολόγους, εκπαιδευτικούς (με έμφαση στη μουσειοπαιδαγωγική και στη διδακτική της τέχνης), πληροφορικούς, αλλά και ειδικούς από συναφή επιστημονικά πεδία. Η δομή του βιβλίου ακολουθεί τις βασικές πτυχές του διεπιστημονικού πλαισίου που αφορά την ανάδειξη και προώθηση του πολιτισμού σε μια εποχή ραγδαίων τεχνολογικών εξελίξεων. Εξετάζονται οι επιδράσεις των νέων μέσων και των ψηφιακών δικτύων στην πρόσληψη και διάδοση της πολιτιστικής πληροφορίας, ενώ ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην αλλαγή του τρόπου με τον οποίο το κοινό αναζητά και διαχειρίζεται τη γνώση. Σημαντικό μέρος της αλληλεπίδρασης με τον πολιτισμό πραγματοποιείται πλέον μέσω τεχνολογιών όπως τα έξυπνα κινητά τηλέφωνα, η εικονική και η μεικτή πραγματικότητα, θεματικές που αναλύονται εκτενώς στις αντίστοιχες ενότητες. Το σύγγραμμα επιχειρεί να προσφέρει μια σφαιρική εικόνα του σύνθετου αλλά συναρπαστικού πεδίου στο οποίο ο πολιτισμός —και ειδικότερα οι χώροι ανάδειξης και διαφύλαξής του, όπως τα μουσεία— συναντά τις σύγχρονες τεχνολογικές εξελίξεις. Βασικός στόχος του συγγράμματος είναι η ανάδειξη τρόπων που θα καταστήσουν την επαφή του κοινού με την τέχνη και την πολιτιστική κληρονομιά ουσιαστική, ευχάριστη και συμπεριληπτική. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην προσαρμογή στις ανάγκες, στα ενδιαφέροντα και στο γνωστικό υπόβαθρο τόσο των χρηστών ψηφιακών εφαρμογών πολιτισμού όσο και των επισκεπτών μουσείων και γκαλερί.
Ο νόμος αναφέρεται στην προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας, συγγενικών δικαιωμάτων και πολιτιστικών θεμάτων
το Άρθρο 5 Προστασία άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς διεύρυνε την έννοια περιλαμβάνοντας την ΑΠΚ, ορίζοντας την ως ζωντανές παραδόσεις και πρακτικές που αναγνωρίζονται από τις κοινότητες, ενώ ειδικότερα το Υπουργείο Πολιτισμού μέσω του ιστοχώρου ayla.culture.gr αναλαμβάνει την εφαρμογή, δημιουργώντας και το Συμβούλιο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
The Mediterranean Diet was recognized as part of the Intangible Cultural Heritage of Humanity by UNESCO, initially in 2010 and then again in 2013 with its expansion. The inscription was made by seven countries in the Mediterranean basin: Greece, Spain, Italy, Morocco, Cyprus, Croatia, and Portugal.
"The Mediterranean Diet, as passed down from generation to generation and especially through the family environment, provides a sense of belonging and sharing to those living around the Mediterranean basin.
It is part of their identity and provides a space for dialogue and participation.
Η Μεσογειακή Δίαιτα αναγνωρίστηκε ως στοιχείο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας από UNESCO, το 2010 αρχικά και το 2013 με τη διεύρυνσή του. Η εγγραφή έγινε από επτά χώρες της μεσογειακής λεκάνης, την Ελλάδα, την Ισπανία, την Ιταλία, το Μαρόκο, την Κύπρο, την Κροατία και την Πορτογαλία. «Η Μεσογειακή Δίαιτα, έτσι όπως μεταδίδεται από γενιά σε γενιά και ιδιαίτερα μέσα από
το οικογενειακό περιβάλλον, παρέχει την αίσθηση του “ανήκειν”, αλλά και του μοιράσματος σε αυτούς που ζουν γύρω από τη μεσογειακή λεκάνη. Συνιστά ένα στοιχείο της ταυτότητάς τους, και συγκροτεί έναν χώρο διαλόγου και συμμετοχής.
Μελέτες περιπτώσεων από διάφορες ελληνικές περιφέρειες, που έχουν σχεδιαστεί ειδικά για το πρόγραμμα INTHrace.
Το εγχειρίδιο αυτό παρέχει πρακτικές κατευθυντήριες γραμμές για την ενσωμάτωση της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς στο αστικό περιβάλλον και στη ζωή των τοπικών κοινοτήτων. Τονίζει στρατηγικές για την πολιτιστική και τουριστική ανάπτυξη, αναδεικνύοντας τη συμβολή της κληρονομιάς στην αειφόρο ανάπτυξη και τη συμμετοχή των πολιτών.
Το μεθοδολογικό πλαίσιο καθορίζει το όραμα και την προσέγγιση του έργου InThrace. Περιλαμβάνει ανάλυση αναγκών και ακαδημαϊκές προοπτικές που οδήγησαν στην ανάπτυξη των αποτελεσμάτων.
Το έγγραφο λειτουργεί ως βάση για την ανάπτυξη εκπαιδευτικών εργαλείων (εγχειρίδιο, οδηγός, μοντέλο) και ευθυγραμμίζεται με τις εθνικές πρακτικές και τους ευρωπαϊκούς στόχους.
Ο οδηγός αυτός προορίζεται για εκπαιδευτές πανεπιστημίων που υλοποιούν το εκπαιδευτικό πακέτο του InThrace. Περιλαμβάνει διδακτικές προσεγγίσεις, πολιτικές της ΕΕ και πρακτικά εργαλεία για την ένταξη της άυλης κληρονομιάς στην εκπαίδευση.
Το μοντέλο αυτό παρέχει στρατηγική και πρακτική καθοδήγηση για την ενσωμάτωση της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς στην εκπαίδευση και την κοινωνία.
Το εγχειρίδιο αυτό συμπληρώνει το θεωρητικό περιεχόμενο με μελέτες περιπτώσεων, πολυμεσικό υλικό και συνεντεύξεις ειδικών. Παρουσιάζει παραδείγματα καλών πρακτικών ενσωμάτωσης της κληρονομιάς στον αστικό και ακαδημαϊκό χώρο.
